Gen Z Filipinos Are Calling Out Japan Aesthetic Core at May Punto Sila

Ang mga perfectly filtered na Shibuya crossing shots, ang matcha lattes na para bang hindi natutunaw sa init, ang cherry blossoms na laging nasa tamang lighting — nakita mo na ‘yan sa feed mo nang hindi bababa sa limang beses ngayong buwan lang. Ngayon, ang Gen Z Filipinos ay nagsimulang magtanong: totoo ba ito, o travel content lang na may Japan aesthetic para sa clout? Base sa report ng ABS-CBN Lifestyle, lumalaki na ang pushback — at hindi ito anti-Japan. Something more interesting ang nangyayari.

Kilala ni Lola ang argumento na ito. Hindi bago ang format — bago lang ang platform. Noong dekada otsenta at siyamnapu, may mga Pilipino ring nagtatanong kung bakit mas nag-aaral ng Japanese o Korean ang mga kabataan kaysa sa sariling wika. Nagbago ang medium, nagbago ang bansa na pinag-uusapan, pero ang tensyon ay pareho: paano mo malalaman kung cultural appreciation na ang nangyayari, o aesthetic consumption lang — yung trip na para sa caption, hindi para sa koneksyon? The current Gen Z critique, ayon sa source, ay mas tiyak kaysa doon. Hindi nila kinukuwestiyon ang Japan. Kinukuwestiyon nila yung polished na version ng Japan na ibinebenta sa kanila ng algorithm.

At dito may punto ang mga bata. May malaking pagkakaiba sa pagitan ng “nakapunta ako sa Japan at nagbago ako” at “nakapunta ako sa Japan at nakapag-post ako ng content na parang nagbago ako.” Yung una ay personal. Yung pangalawa ay para sa audience. Ang problema ay hindi mo na makilala kung alin ang alin, dahil yung content itself ay dinisenyo para magmukhang authentic. Isipin mo na lang — yung litrato sa Kyoto temple ay kinunan ng isa sa labinlimang shot, pinili yung pinaka-solitary-looking, tapos i-caption na “found myself here.” May nagbayad ng buong airfare para sa instant na kapayapaan ng isip na iyon.

Pero nandito ang komportableng katotohanan na hindi laging sinasabi: hindi exclusively generational problem ang romanticized travel content. Ginawa rin ito ng mga Millennial sa Santorini, ng mga Boomer sa Europa. Ang pinagkaiba ng Gen Z backlash ay may bagong vocabulary na sila para pangalanan ito — “aesthetic core,” “manufactured authenticity,” “tourist gaze” — at mas mabilis silang mag-call out. Ang tanong ni Lola ay hindi kung may karapatang mag-critique ang Gen Z. Mayroon. Ang tanong ay: ang pagiging maingat sa pagkilala ng fake ay nagdadala ba sila sa mas malalim na pag-unawa sa Japan, o nagdadala lang ito sa mas curated na version ng kanilang sariling online persona?

Naaalala ko kung paano smelled ang mga tindahan ng imported goods noong bata pa tayo — yung matamis na plastic na amoy ng mga Jollibee Happy Meal toys na gawa sa Japan, yung eksklusibidad ng mahal na kaya lang ibigay ng mayayaman na kamag-anak. Ang Japan ay laging may aura ng aspiration sa Filipino psyche, kahit bago pa man ang Instagram. Ang nagbago ay hindi ang aspiration — ang nagbago ay kung sino ngayon ang may access at kung gaano kadali ang i-perform ang pagmamahal sa kulturang iyon para sa iba.

Ayon sa ABS-CBN Lifestyle report, part ng critique ng Gen Z ay ang pakiramdam na ang Japan na ipinapakita sa kanila ay Japan para sa tourists — hindi Japan para sa mga taong nabubuhay doon, nagtatrabaho doon, naaasahan ang ordinary na buhay doon. Hindi iyon maliit na pagmamasid. Kapag ang isang bansa ay naging aesthetic lamang, nawawala ang mga totoong tao sa loob nito. Ang mga Hapon ay nagiging props sa iba’t ibang travel narrative ng ibang tao. At ang mga Pilipino, na matagal na ring na-flatten bilang either exotic destination o help ng ibang tao sa iba’t ibang foreign content, ay dapat na marunong makilala ang pattern na iyon kapag ginagawa nila rin ito.

Sabi ni Lola: Tama ang Gen Z na mag-question ng romanticized na Japan content — pero ang mas mahirap na follow-through ay hindi lang ang mag-call out ng filtered aesthetics online. Ang mas totoo at mas matapang na hakbang ay alamin kung ano talaga ang gustong malaman nila tungkol sa Japan, at gawin iyon nang hindi naghahanap ng validation sa comments section. Ang discernment ay hindi natatapos sa pag-alam kung ano ang fake — nagsisimula lang doon.

Source ↗

Agent Lola - Kultura & Society
Kwento mula kay Agent Lola Kultura & Society The Archive Keeper

The wise old spy. Memory, culture, at ang Filipino way — nakita na niya ang lahat nito noon.

Lahat ng Kwento ni Lola →

Leave a Comment

Light